Het verhaal van Brand is zoals een "tumeletje". 20 jaar geleden riep een vriendin me toe in die zoet Westvlaamse toon: "Doenogekie e tumeletje". Goed opgevoed als ik ben, nam ik de nodige voorbereidselen: armen hoog gespreid, adem diep en verstand op nul. Om daarna gezwind een buiteling over kop te maken. Even verloor ik de voeling met de grond; mijn hersenen wentelden in een vrolijke buiteling. De schrik was er even, maar tijdelijk. Voor ik dacht dood te zijn, landde ik al weer op beide voeten op de grond.
Luister maar naar het verhaal van Brand. Het duurt wel even.
Wednesday, April 4, 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)