De hoorn des overvloeds

De zomer was zo mooi geweest. Eerst de kersen  donkerrrood, dan de tarwe goudgeel en nu blonken reeds enkele appelen in de boomgaard. 's Morgens dampte het leven uit de aarde op en laat in de avond bedekte het het land met nevels. Nu het graan rijp was werden de graanschuren geopend. Een week werkten ze allen en toen was de oogst geborgen. Brand wist het van vroeger: dit moet gevierd worden!   

Kaaroon

Brand's stam leefde op een vlakte, hoog in de bergen. En vanaf daar was er een uitkijk op een weidse vallei waarin de rivier Kaaroon haar brede bedding had. Als een blinkend-zilveren slang zag Brand de rivier door de vallei stromen. Kaaroon verzamelde haar water uit ontelbare bergbeekjes die wild vanaf de bergen naar beneden donderden. En alleen uit de verhalen van zijn vader had Brand weet van de rijke steden die op haar oevers leefden: Dona'Ir, An-khir en vooral Brizlin, de gouden stad aan de zee.

De kras

Brand verafgoode zijn broer. Een grote broer, tien jaar ouder, en vol met overweldigende ideeën. Stel je voor! Vorig jaar had Fran een wedstrijd onder de jongelingen van de stam georganizeerd: speerwerpen, langlopen, sprint en worstelen. Die dag had een enorme indruk gemaakt op de jonge ziel van Brand en sindsdien had hij die extra diepte van het leven begrepen. Hij kreeg toen een vermoeden van wat verborgen lag onder de waterspiegel van het leven. En dat besef trok een eerste kras in zijn jonge bestaan.

Een broer

Brand had een oudere broer, Fran. Alles wat hij wist, dacht hij, had hij geleerd van die grote broer. Een boom van een kerel, vol wilskracht en levenslust. En deze avond, voor de eerste keer, mocht hij mee met zijn broer en zijn vrienden om in het bos hout te halen voor het feestvuur morgenavond.

Brand

Brand was net 10 geworden in het voorjaar. En voor die gelegenheid had zijn moeder iets bijzonders gedaan. Het was haar gewoonte niet om te feesten, maar op zijn tiende verjaardag had ze taart gebakken en wel vier jongens waren komen meevieren. Het was een heel mooie dag geworden; onverwacht. Maar dat was alweer bijna een half jaar geleden. Sedertdien was iedereen bezig geweest: velden omploegen, het zaaigoed verzamelen, zaaien en wieden. En nu was de oogsttijd gekomen.

Brand had het al enkele keren meegemaakt, maar pas nu besefte hij dat dit een jaarlijks ritueel was. Als het koren was binnengehaald, maakte het ganse dorp zich klaar voor het oogstfeest.

Het verhaal van Brand

Het verhaal van Brand is zoals een "tumeletje". 20 jaar geleden riep een vriendin me toe in die zoet Westvlaamse toon: "Doenogekie e tumeletje". Goed opgevoed als ik ben, nam ik de nodige voorbereidselen: armen hoog gespreid, adem diep en verstand op nul. Om daarna gezwind een buiteling over kop te maken. Even verloor ik de voeling met de grond; mijn hersenen wentelden in een vrolijke buiteling. De schrik was er even, maar tijdelijk. Voor ik dacht dood te zijn, landde ik al weer op beide voeten op de grond.

Luister maar naar het verhaal van Brand. Het duurt wel even.